Interrailen naar een ander continent

Met Interrailen krijg je de kans om relatief goedkoop heel Europa te gaan verkennen. Dat is dan ook wat wij, Alexander en Esther, in de zomer van 2001 hebben gedaan: Spanje, Italië, dagje Wenen. Maar waarom zou je je beperken tot Europa als je met je Interrailkaart ook naar Marokko kan? Met de ferry vanuit Algeciras (Zuid-Spanje) ben je er binnen 3,5 uur. Bereid je wel voor op een kleine cultuurschok, want het zal toch wel iets anders zijn dan je gewend bent; maar hé, da's nou juist het leuke aan Interrailen!

Je zou verwachten dat de spoorwegen van Marokko oud en verroest zijn, en dat je in een snikhete coupé moet zitten waar de mensen zweterig tegen elkaar hangen (die indruk werd ons ook gegeven door de reisgidsen), maar niets is minder waar! De treinen zijn misschien wel comfortabeler dan hier in Nederland: ruime coupés voor acht personen, met heerlijke banken en airconditioning. Door het heuvelachtige landschap kunnen de treinen geen hoge topsnelheden bereiken, maar dat mag de pret niet drukken. De stations zijn wat primitiever, zo zijn er geen borden op de perrons die aangeven hoe laat een trein vertrekt en waarheen (zoveel gaan er ook niet per dag). Dit zorgde voor een aardig misverstand in de trein van Rabat naar Tanger, waar we met de ferry weer terug naar Spanje zouden gaan zodat we onze reservering naar Madrid niet zouden mislopen. In Rabat stapten we in onze trein die keurig op tijd op het juiste spoor aankwam. De coupés zaten aardig vol, dus deelden we de onze met zes Marokkanen die wel doorhadden dat we naar Tanger wilden. Toen de trein op een bepaald station stilhield en wij rustig bleven zitten, controleerden ze het toch nog maar even: jullie moeten toch naar Tanger? Waarom stappen jullie dan niet over? Deze trein gaat naar Fès! Wij schrokken behoorlijk: hadden we nu toch de verkeerde trein genomen? Fès is landinwaarts! Maar we waren vrij zeker van onszelf: was het niet zo dat de trein van het goede spoor op het juiste tijdstip was vertrokken? Bovendien hadden we eerder een Marokkaan ontmoet die zelf in de verkeerde trein bleek te zitten, dus deze mensen zullen het vast ook fout hebben. Dus we bleven rustig zitten. Totdat de conducteur verscheen, die met hetzelfde verhaal kwam. Het bleek dus echt waar te zijn, we hadden de mensen in onze coupé ten onrechte niet vertrouwd. Gelukkig konden we in een volgend station ook nog overstappen op de goede trein. Wat bleek nu het geval? In Rabat had de trein naar Fès bij aankomst een vertraging waardoor deze precies op het tijdstip dat onze trein naar Tanger zou vertrekken binnenkwam. Onze trein moet luttele ogenblikken later zijn binnengereden! Dit was natuurlijk allemaal omgeroepen, maar ja, ons Arabisch is niet zo goed...

Het land zelf is mooi: in elke stad vind je een zogenaamde Medina (oude stad) en een Ville Nouvelle (nieuwe stad). Dit zijn twee contrasterende stadsdelen: in de Medina vind je het 'oude' Marokko, waar de vrouwen gesluierd rondlopen door kleine straatjes met bouwvallige huizen, terwijl de Ville Nouvelle heel Westers aandoet, met juist sexy geklede vrouwen en zowaar een McDonald's! In de Medina kun je heerlijk verdwalen in de 'souks', de bekende winkeltjes waar je praktisch binnen wordt getrokken door de verkopers. Als je vriendelijk weigert blijven ze niet aandringen om iets te kopen, tenzij je dat wilt natuurlijk. Daarnaast heb je mooie moskeeën, waar je als niet-moslim niet in mag, en mausolea (een soort begraaftempels). Maar het is vooral heerlijk om de andere cultuur en het klimaat op te snuiven; je kijkt je ogen uit op straat. Overigens hebben we ons land een aantal keren moeten verdedigen (niet alleen wij hebben misplaatste vooroordelen). Eén man vroeg ons of het werkelijk zo was dat als je in Nederland geen zin meer in het leven hebt en werkloos bent, je naar de president (!) toe kan stappen en hem een pil kan vragen, zodat je sterven kunt. Tja, misschien had minister Borst ons euthanasiebeleid toch wat beter moeten uitleggen.

Al met al zijn we blij dat we ons niet beperkt hebben tot Europa, maar ook naar Marokko zijn gegaan. Toch zijn we met een dubbel gevoel weer naar Spanje vertrokken; we hebben zoveel tegenstrijdigheden ervaren! Natuurlijk arm-rijk, westers-authentiek, mooi-lelijk, maar ook andere: ons bekocht voelen omdat we weten dat we 5x zoveel betaalden voor een taxirit terwijl we een supergoedkoop weekje hadden en argwaan hebben over de bevolking hoewel veel mensen erg vriendelijk en gastvrij waren. Maar gelukkig zijn een aantal vooroordelen (niet allemaal) de wereld uitgeholpen en dat is toch wel prettig.

Interrailen is, hoewel af en toe best spannend, een geweldige ervaring. Lees veel van tevoren: reisgidsen, reiservaringen van anderen en websites. Met een goede voorbereiding en een verantwoorde instelling zijn de risico's klein en je krijgt er heel wat voor terug: het leert je relativeren, het vergemakkelijkt je omgang met anderen en het maakt je leven gewoon mooier. Twijfel dus niet en ga het avontuur tegemoet!